Mijn thuis,
ik was je vergeten
Dit huis,
waarin niemand anders leeft
Hoeder van mijn ziel
Wanneer de wereld mijn verschijning doet vervagen
Ik slechts xc3xa9xc3xa9n, van de zovelen ben
Dan zal ik hier oneindig dwalen
Dankbaar raken
Onbenoemde beschermeling
Alles is, zoals we willen dat het is.
In het holst van de nacht
kruip ik naast je zijde
Twijfel,
Hoe kan zij, zo achteloos verdwenen zijn
Zij, die ons verbond
En terwijl ze verder reisde
Anderen bezocht
Geluk tevoorschijn toverde
Het hart deed oplichten
En zorgen liet verdwijnen
Lijkt mijn onverschilligheid
in haar afwezigheid
te schetsen
Dat ze tussen ons
nimmer echt bestond
In de schittering van de diamanten sterrenzee
Hier aan het vaarwater
Denk ik je te zien
Ongrijpbaar zichtbaar
Haast fluisterend
xc2xa0
Catch me if you can
Eigenzinnig moedig
Lichtvoetig verdriet
Met een alwetende onmacht
Dat dit alles is en niets
[...]
In jouw gezicht
Herbergt zich een belofte
Waarvan de schuld
Tenminste
Zeven jaren lang
gaat duren
En zelfs dan
zal alleen jij
kunnen vertellen
Of het inlossen
Van zulke waanideeen
en sociaal geconstrueerde denkbeelden
jou zoveel meer heeft kunnen brengen
dan als wanneer
wij ons er eerder
van hadden los kunnen schudden
En of je dan
niet liever gewild had
dat het leugenachtige leven
je bespaard was gebleven
Het is stil.Daarbuiten.
Zwetendestinkende lijfen dansen om mij heen. Niets ergelijkers dan herhaling. Nietsdodelijker, dan te beseffen niet veel anders te zijn.
Gore bruingetinte huiden. Hoe bruiner, hoe viezer. Vies bruin, omdat het haast en wanhoopwierspiegelt. Onnatuurlijk, gulzig consumerend. Driehondvijfenzestig saaiedagen minus driehonderdzesendertig zon uren. Overboekte zonvakanties om de ondraagelijkesaaiheid van ons bestaan te doen vergeten.
Beppiex92sonzekerheid wordt getransformeerd in overmoedige arrogantie. Bruin met witstaat inderdaad goed. Alleen jammer dat je rimpels in deze context je helelevensstijl verraden. Diepe groeven veroorzaakt door hetzelfde jaarlijkse ritueel.In-en-uit. Misplaatste ijdelheid. Niet de nagels, maar de huid geven de zondeweer.
Waarom niemandvan je houdt? Niet omdat je niet van jezelf houdt, maar omdat het je de moedontbreekt er voor uit te komen. Omdat er niets misterieus is aan eengeblondeerde overjarige puber met een mishandelde huid, waarvan alles kan worden afgelezen.
Te duidelijk.Te x96 alles.
De zomer isniet mooi. De zomer is kut. Droog. Leeg. Saai. Een uitgespeeld spel.
Vals gekruldemondhoeken. Tanden onbeschaamd bloot. Behoeftige ogen op zoek naar erkenning. Zien jullie mij? Zienjullie hoe bruin ik ben geworden? ZIEN JULLIE NIET HOE GELULKKIG IK BEN?
Nee. U wel?
Wat valt er uit te leggen. Zoals ik langzaam afsterf, sterven de woorden met me mee.
Wegrennen en vluchten. Graag. Alles om maar heel even iets te voelen. Steek een dolk in mijn hart en ik zal je liefhebben. Omring me met goedheid en ik zal het vernietigen. Zonder opgaaf van reden.
Mensen die kopen vluchten van de ene dodelijke realiteit in de andere. Enig verschil tussen nieuwbouw legohuizen kopers en ‘authentieke’ vluchters is dat de laatste groep de illusie in ieder geval iets langer in stand kan houden. Vijf-jaren restauratie plan. De blokkendoos daarentegen illustreert de leemte in de mens net iets duidelijker. Het rookgordijn voorbij.
Het is een valse behoefte. Opvulling voor wat er niet meer is. Opvulling voor wat er nooit geweest is. Zinsgeving. Het nut van het zijn.
Terug naar toen mijn geest nog puur was. Hoe duister en helder dan ook.
Kopen is voor de malloten van de maatschappij. Een machtsmiddel om nog meer controle over de onbenullige burger uit te oefenen. Koop maar, met geld wat je niet hebt. De rijken nog rijker makend. De armen de illusie voorwendelen dat ze niet arm zijn. De arbeidersklasse is nooit omhoog gekropen. Ze hebben simpelweg een nieuwe naam gekregen. Anderhalf keer modaal.
De onwetende valt misschien niets te verwijten.
Maar, wat met zij, die het wel beseffen? Vechten tegen …. wat eigenlijk? De samenleving? De mensheid? Ego? Het (vals construerende) zelfbeeld? De bekrompenheid van onze geest? De destructieve werking van onze valse spiegels kapot slaan? En dan…
terug bij niets? Er is geen zin. Er is alleen het zijn,
en dat is niet voldoende.
Wanneer mijn ogen dichtgeplakt zijn
Wimpers aan elkaar kleven door opgedroogde tranen.
Ontwaak mij dan,
Uit sinistere dromen.
Waar gal en verstikking overheersen
Mijn lijf niet langer voelt wat nu werkelijk dag of nacht is.
Ontneem mij dan,
Mijn bewustwording
Welke slechts gekte influistert
Onkundig niet meer in staat lijnen aan elkaar te knopen.
Zakdoekje leggen, niemand zeggen.
Giechelend verdwijnen we onder een zwart laken.
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven.
Waar ben je gebleven?
Ze huilt. Vreugde en verdriet samen.
Misschien was alles anders geweest. Had xe9xe9n woord haar blik doen veranderen. Achteraf, leek de mistigheid meer angst dan correctie van haar leven. Het doodbloeden van mogelijkheden.
Terwijl haar tenger lijfje nxf3g sterker lijkt dan anders, onthult ze de laatste paar weken. Maanden – eeuwen voor haar gevoelsleven. Ze draait gracieus haar haren in een wilde knot, waar hier en daar passionele krullen uitspringen. Haar blanke, tedere huid wordt des te kwetsbaarder in haar al te naakte nek blootgesteld. Zoveel schoonheid gevangen in slechts een fractie van enkele seconden. Een fragment door mijn ogen. Wellicht het subjectieve beeld waar schilders de passie van het zuiden mee zouden trachten vast te leggen.
De diepte achter haar gebruinde vlies roept nog na. Zoals alleen net opgedroogde tranen de ogen nog laten na schitteren.
Ze wist het niet.
Ik wist het niet.
Terwijl we daar toch zo weken lang naast elkaar zaten. Met dezelfde feitelijke gebeurtenissen. Uiteraard wel een onuitgesproken verbondenheid gevoeld, maar nooit verder gegaan dan dat. Een vaag instinctief vermoeden van. Het vermoeden haar bij voorbaat al te mogen. Misschien dacht ik dat woorden en vragen mijn gevoel teniet zouden doen en was ik daarom zwijgzaam. Omdat juist de beleving alleen zo, onbenoembaar bleef. Puurder, onaangeraakt. Niet alles behoeft een uitleg. Niet alles hoeft zich te vullen met woorden. Een voorstelling is soms nxe9t iets echter dan het geschiedenis maken.
We wisten het niet van elkander.
Beslissingen maken. Angsten raadplegen.
We besloten elk, iets anders.
Terloops hoort ze het van de jonge heer tegenover me. Hij, die onbewust vrolijk gestemd naar me toe was gerend. Om te kijken. Om te voelen. Te vragen. Hoe het nu – en vooral de buik – was.
Een schok van haar naast me. Alsof ze een glimp ontving van wat had kunnen zijn. Van wat zij hadden kunnen zijn.
Haar tranen als een onverwachtse stortbui, komend van alle windstreken. Verwarring. Verbazing. En de confrontatie.
Terwijl ze haar hoofd schuilt tussen mijn boezem en we er wat verloren bij staan tussen de passerende studenten, beleven we zwijgzaam en snikkend de afgelopen maanden in retro perspectief. Beiden elkaars leven spiegelend in een parallel universum.
Het college relativiteit, behoeft voor ons geen zitting meer.